ولى « غفران » اشاره به مساله عفو و بخشش خداوند و رهايى از مجازات است . [ سوره الأنفال ‹ 8 › : آيه 30 ] وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّه وَاللَّه خَيْرُ الْماكِرِينَ ‹ 30 › ترجمه : 30 - ( به خاطر بياور ) هنگامى را كه كافران نقشه مىكشيدند كه تو را به زندان بيفكنند ، يا به قتل برسانند ، و يا ( از مكه ) خارج سازند ، آنها چاره مىانديشيدند ( و تدبير مىكردند ) و خداوند هم تدبير مىكرد و خدا بهترين چاره جويان ( و مديران ) است . شان نزول : مفسران و محدثان ، آيه فوق را اشاره به حوادثى مىدانند كه منتهى به هجرت پيامبر ص از مكه به مدينه شد ، اين حوادث كه با تعبيراتى مختلف نقل شده همگى يك حقيقت را تعقيب مىكنند و آن اينكه خداوند به طرز اعجاز آميزى پيامبر ص را از دام يك خطر بزرگ و قطعى رهايى بخشيد ، جريان حادثه طبق نقل « در المنثور » چنين است : گروهى از قريش و اشراف مكه از قبائل مختلف جمع شدند تا در « دار الندوة » ( محل انعقاد جلسات مشورتى بزرگان مكه ) اجتماع كنند ، و در باره خطرى كه از ناحيه پيامبر ص آنها را تهديد مىكرد بينديشند . ( مىگويند ) در اثناء راه پير مرد خوشظاهرى به آنها برخورد كرد كه در واقع همان شيطان بود ( يا انسانى كه داراى روح و فكر شيطانى ) از او پرسيدند كيستى ؟ گفت پير مردى از اهل نجد هستم چون از تصميم شما با خبر شدم خواستم